Przy jedzeniu się (nie) czyta! – "Dom w Italii"

Dziś kolejna recenzja z copiątkowego cyklu Przy jedzeniu się (nie) czyta! Z włoskimi smakami: pomiędzy kartkami i na talerzu. Nie wiesz o co chodzi? Informacje o moim copiątkowym cyklu felietonów kulinarno-literackich Przy jedzeniu się (nie) czyta! znajdziesz tutaj.
Mam przy okazji zapowiedź – od października „Przy jedzeniu się (nie) czyta!” zmienia swoją formułę z cotygodniowego na dwutygodniowy. Zmiana ma związek z moim natłokiem zajęć, których liczba rośnie lawinowo i od października powiększy się o kolejne sprawy. Ale mam nadzieję, że nie odczujecie przejścia na tryb dwutygodniowy zbyt mocno. Nie zamierzam rezygnować z pisania recenzji poza cyklem, układania pysznych przepisów i wypiekania coraz to nowych słodkości. Poza tym wierzę, że efekty zmiany będą bardzo pozytywne – pozwolą mi wybierać jeszcze lepsze i bardziej wartościowe książki, o których regularnie będę się rozpisywać.



Piękni dwudziestoletni. Ona samotna i po przejściach, on – romantyk ze złamanym sercem. Spotykają się, miłość wybucha i od tej pory żyją długo i szczęśliwie. Idealny przepis na życie? Guzik prawda!

Jak na lekką powieść z włoskim klimatem w tle, zaczyna się dość niestandardowo: od pogrzebu. Peppi, Włoch mieszkający prawie całe swoje życie w Stanach Zjednoczonych, po śmierci swojej żony stwierdza, że nie może mieszkać sam (jak na prawdziwego Włocha przystało), zbiera wszystkie swoje rzeczy i wraca do Villi San Giuseppe, małej włoskiej wioski, w której się urodził i wychował.
I tu zaczyna się prawdziwe życie. Peppi z gracją pakuje się w zabawne tarapaty, z których wyciąga go przyjaciel z dawnych czasów i właściciel fabryki słodkości, Luca, oraz jego córka Lucrezia, która po śmierci męża zaczyna rządzić zakładem ojca żelazną ręką. Pracownicy w popłochu chowają się przed nią po kątach i boją się przekazywać jej jakiekolwiek negatywne wiadomości. Jedyną osobą, która dostrzega w niej ludzka twarz jej Peppi, który z szerokim uśmiechem na ustach i wielką michą oliwek w ręku stara się ja przekonać, że lekarstwem na jej upierdliwość są właśnie owe oliwki. Włosi wyleczą cię ze wszystkiego przy pomocy jedzenia. Jesteś smutny? Zjedz makaron. Przygnębiony? Kawałek domowej pizzy. A na upierdliwość są oliwki. Szczęście po włosku!
Pezzelli napisał kolejna dobra książkę. I choć to już jego piąta (a licząc wszystkie książki o Toskanii i Włoszech, które od jakiegoś czasu zdominowały półki w polskich księgarniach, już dwudziesta-któraś), wcale nie powtarza schematu poprzednich czterech. Jest tak, jak ma być. Jak we włoskiej paście ugotowanej al dente: z wyważonymi smakami, nie za słodko i nie mdło. Książka odpowiednio przyprawiona, aromatyczna, z karuzelą pysznych smaków. Do tego włoski małomiasteczkowy klimat, który od jakiegoś czasu pociąga mnie coraz bardziej i prawdopodobnie jeszcze kilka książek, a skończy się tym, że któregoś dnia spakuję walizkę i pojadę zobaczyć na własne oczy wszystkie te słoneczne cuda.
Dużym atutem Pezzellego są jego bohaterowie. W niczym nie przypominają amerykańskich romansów (Pezzelli urodził się i dorastał w amerykańskim Rhode Island, w rodzinie o włoskich korzeniach), gdzie dwójka młodych gniewnych spotyka się, nagle bucha między nimi miłością i jak gdyby nigdy nic postanawiają zerwać ze swoim dotychczasowym życiem. Ona pracuje w wielkiej korporacji, niby jest szczęśliwa bo osiąga sukcesy, ale jednak czegoś jej brakuje, a uświadamia to sobie, kiedy pewnego deszczowego dnia spotyka na ulicy księcia w markowym garniturze (współczesna zbroja), z szarmanckim uśmiechem na ustach proponującego jej podwiezienie do domu (ale nie na białym koniu), żeby nie zamoczyła eleganckiej spódnicy i nie pogubiła po drodze drogich szpilek (jak kopciuszek). Można nabawić się cukrzycy.
Dlatego tak lubię powieści Pezzellego – są lekkie i letnie, ale nie głupkowate. Historie wymyślone, ale nie nierealne. Nie cukierkowe, a ciepłe, miłe, przyjemne. Takie, o których długo po przeczytaniu się jeszcze myśli. I które się wspomina tak, jakby się tam było i na własne oczy widziało zdarzenia opisywane w książce. Jak niezapomniane wakacje w Villi San Giuseppe.

__________________________________
Peter Pezzelli – Dom w Italii
Przekład: Małgorzata Hesko-Kołodzińska
Kraków 2011
Wydanie pierwsze
Stron: 298
Wydawnictwo:

Na głodnego nie czyta się za dobrze. Ale coś słodkiego i włoskiego… Nie mogłam wpaść na co mam ochotę. W końcu – bingo! Dzisiaj nie będzie na słodko. Od dawna chodziły za mną prawdziwe włoskie paluchy. Ciepłe, miękkie w środku, z chrupiącą skórką. I znalazłam przepis idealny.

Pizzowe paluchy
(od Ines)

Składniki:

  • 1 kostka drożdży
  • 2 łyżki cukru
  • 2 szklanki ciepłego mleka
  • 1 kg mąki
  • 2 jajka + 1 do posmarowania
  • duża szczypta soli
  • olej
  • gruboziarnista sól – do posypania

Przygotowanie:

Pokruszyć drożdże, dodać cukier, 2 łyżki ciepłego mleka, 2 łyżki mąki, przykryć i odstawić do wyrośnięcia (ja zostawiłam swoje na 40 minut). Do dużej miski wsypać mąkę, sól, dodać roztrzepane jajka, zaczyn, pozostałe mleko, wyrobić, nie dodawać więcej mąki. Jeśli ciasto bardzo sie lepi, dodać trochę oleju. Odstawić na 15 -20 min. Posmarować rozmemłanym jajkiem, posypać gruboziarnistą solą. Piec do zarumienienia (ok. 10-12 min) w temperaturze 200-220 stopni C. Zbyt długo trzymane w piekarniku staną się twarde.

Cykl recenzji Przy jedzeniu się (nie) czyta! powstaje we współpracy z portalem Bobyy.pl – także tam możesz znaleźć moje felietony literackie.
Email This Page
Print Friendly

PODOBNE WPISY

Nie odnaleziono podobnych wpisów

Komentarze

  1. Kuchareczka pisze:

    Monico, oj, bardzo polecam. Ja lubie takie klimaty, jesli i tobie podoba sie „włoskość” w książkach, powinnaś być po lekturze zachwycona :)
    Basieńko, własnie ucze się dawkowac sobie czas :) M.in. dlatego recenzje z tygodniowego cyklu przechodzą w dwutygodniowy – musze mieć trochę odpoczynku od życia. Buziaki!

  2. DaisyDukes pisze:

    uwielbiam Twoje felietony. Szkoda, że teraz ukazywać się będę rzadziej, ale rozumiem, że musisz odpuścić ;) będę wyczekiwać z niecierpliwością na kolejne! włoskie klimaty rzeczywiście zalały polskie księgarnie. Dzięki Tobie wiem po które pozycje książkowe sięgać! :)

  3. dorota20w pisze:

    Muszę przeczytać!

  4. Sue pisze:

    Pierwszy raz się z takimi spotykam. Takiego palucha bym sobie chętnie podgryzła. ;)

  5. Kaś pisze:

    te paluchy wydają się być idealne do przegryzania podczas czytania. tylko pewnie trzeba je dozować z rozsądkiem, bo czytając czasem zapomina się o pochłanianych ilościach :)

  6. Kasia pisze:

    z Twojej recenzji jasno wynika, że powieść o ich miłości jest niebanalna :) w obliczu amerykańskiego kiczu związanego z miłością od pierwszego wejrzenia na ekranie kin po wiadomy happy end, historia wydaje się być wyjątkowa i godna uwagi :) jeśli będę w biblio i miała okazję przeczytania tej książki, skorzystam :) a i palucha pizzowego również chętnie pochrupałabym :)

  7. anytsujx pisze:

    Paluchy wyglądają mega apetycznie, chętnie zjem kilka, tylko musze się za nie wziąć i upiec

    Pozdrawiam cieplutko :)

  8. Kuchareczka pisze:

    Kasiu – polecam książkę, nie ma nic wspólnego z kiczem, sama nie lubie tanich romansów. Są a fe, a Dom w Italii jest uroczy :)
    Daisy – ogromnie milo mi to słyszeć, ja tez bardzo lubię je pisac, więc mam nadzieję, ze dzięki temu, ze będą co dwa tygodnie, będę mogła wybierać jeszcze lepsze książki. Ciepło pozdrawiam! :)

  9. lepszysmak pisze:

    Gratulacje za pomysł cyklu! Z przyjemnością zaglądam do Ciebie po kolejne recenzje :) Pzdr Aniado

  10. Paulina J. pisze:

    Kuchareczko, paluchy biorę w ciemno. A z recenzją Pezzelliego się zupełnie nie zgadzam. Może trafiłam na złą książkę (czytałam „Lekcje włoskiego”) ale zaliczyłam ją do kategorii gniot (postaci banalne, historia przewidywalna).Nie wiem czy wolno mi w Twoich komentarzach takie opinie wyrażać, ale myślę, że czasem też miło się różnić i nie zgadzać. Pozdrawiam serdecznie i czekam na dalsze odcinki cyklu. Buźka

Skomentuj


6 − 4 =