Georges Simenon – Paryski ekspres

Przeczytałam książkę. Później przeczytałam jej recenzje. I jestem w kropce. Coś tu ewidentnie nie gra.

Wszystkie opinie, jakie przeczytałam, są świetne. Wysokie noty, górne rejestry gwiazdkowej skali ocen. Wszystko brzmi i wygląda wspaniale, tyle że mnie się Paryski ekspres wcale nie podobał. No cóż, zawsze musi być jakaś pierwsza opozycja. Nawet (albo przede wszystkim) literacka.

Nie o to chodzi, że książka jest zła. O nie, jest fantastyczna. Że nie ma fabuły – nie, ma wyraźną. Że jest bezbarwna – strony tryskają literacką tęczą. No to co jest nie tak?

ekspress (2)

Zagmatwanie. Ekspres nie jest łatwy. A ja przez niego zostałam wstrząśnięta, niezmieszana (lub na odwrót). Pierońsko ciężko mi się brnęło przez tę książkę. Choć fabuła jest wyraźna: Kees Popinga, ułożony 40-letni Holender wiedzie sobie spokojne życie w Groningen, dopóki nie zostaje zwolniony z pracy. I tu puszczają mu wszystkie od dawna tłumione hamulce moralne. Rzuca wszystko i wyjeżdża do Amsterdamu, do byłej kochanki swojego szefa – Pameli. Rzeczą, której najmniej się spodziewa (a która oczywiście się zdarza) jest odrzucenie jego zalotów przez kobietę. Pamela wyszydza go i, dobitnie mówiąc, każe mu iść w diabły. Kees, nie zastanawiając się za długo, dusi kochankę, po czym zwija manatki i jedzie nie gdzie indziej, jak do Paryża.

ekspress (3)

I tu zaczynają się francuskie smaczki, czyli Paryż lat 30. Gazowe latarnie na ulicach, ciemne zakątki, duszne i ciasne bary i kawiarnie z miniaturą społeczeństwa w środku: od radców i bogatych klientów po oszustów, złodziei i prostytutki. Ale klimat daleki jest od bohemy, bo Keen, który zaczyna prowadzić subtelną grę z prasą i policją, wodząc ją za nos, ostatnią rzeczą, o jakiej myśli, jest posmakowanie artystycznej strony życia. Zamiast tego można obserwować zmiany w psychice człowieka zmieniającego się na kolejnych kartkach książki. Tu muszę oddać honor Simenonowi, bo portret psychologiczny głównego bohatera jest literackim mistrzostwem świata. Autor nie mówi wprost, czy główny bohater jest szaleńcem, wyrachowanym mordercą czy po prostu głupcem, a zamiast tego daje czytelnikowi pstryczka w nos, jakby chciał rozbudzić ciekawość: A domyśl się czytelniku sam.

Nie odpowiada mi język Simenona. To, w jaki sposób pisze. Zamiast skupić się na historii, odpływałam myślami gdzieś daleko. Paryski ekspres po przeczytaniu zostawił mnie z mnóstwem pytań, tych dużych, na przykład o wolność i małych, jak choćby o głównego bohatera. I mimo refleksji, książka mnie nie przekonała. Ciężko mi się ją czytało. Poplątana, a nie prosty, trochę jak wyzwanie, któremu nie mam zamiaru sprostać, bo czuję, że i tak nie wygram. I nawet fantastyczne, lekko pożółkłe kartki i dobrze dobrana czcionka mnie nie przekonały, choć to są jedne z tych rzeczy, dla których gotowa jestem wiele wybaczyć. Ale niestety nie tu.

ekspress (1)Georges Simenon – Paryski ekspres

przeł. Krzysztof Teodorowicz

Wydawnictwo WAB

Warszawa 2011

Wydanie I

Stron: 230

Email This Page
Print Friendly

Komentarze

  1. Kasia pisze:

    Już się nie mogłam doczekać piątku dla twojej recenzji :)

  2. Wiewióra pisze:

    Doskonale Cię rozumiem. Choć „Paryskiego ekspresu” nie oglądałam podobnie miałam z „Nazywam się Czerwień” Orhana Pamuka. Książka noblistka ale napisana innym, ciężkawym językiem. Recenzje miała świetne i bardzo próbowałam się w nią wciągnąć ale nie dałam rady.
    Pozdrawiam cieplutko bardzo zaintrygowana nowym wnętrzem i innym światłem na zdjęciach :)

  3. Sue pisze:

    Ja również nie raz natknęłam się na książkę, nad którą wszyscy wzdychali, polecali i nie wiadomo co jeszcze- a w rzeczywistości była nudna jak ‚flaki z olejem’. ;p
    Muszę to powiedzieć: jakie słoodki talerzyk!! No i ciasteczka też, oczywiście :)

  4. Urocze, takie kolorowe :)

  5. ewelajna pisze:

    To wygląda tak, jakby wszyscy bardzo chcieli na siłę wypromować tę pozycję, ale przychodzi ktoś normalny i okazuje się, że dopiero ona miał rację:)
    Ciasteczka urocze! Dobrych tych zmian i dobrego całego czasu na nowym!

  6. Dalia pisze:

    Fakt, dlatego już uważniej dobieram sobie lektury – każdy na swój sposób odbiera teść książki i niekoniecznie może się to zgadzać z moimi odczuciami.
    Ciasteczka prezentują się bardzo radośnie na „słodkich” talerzykach.
    Pozdrawiam :)

  7. asieja pisze:

    zatem książki nie przeczytam, ale ciasteczka chętnie.. schrupałabym!

    jeju, Asiu, opowiedz mi coś więcej o tej przeprowadzce!

  8. Majana pisze:

    Ciekawie opisałaś. Powiem Ci,że zainteresowałaś mnie tą książką, no,ale na razie mam co czytać;).

    Ciasteczka urocze Asiu. :))
    Pozdrawiam:)

  9. atina pisze:

    Urocze ciasteczka!

Skomentuj


7 − 2 =